هدف يعنى ترويج تشيع به خصوص در شهر اصفهان و به نام بهاء الدين محمد جوينى نوشته شده است . در باره اين كتاب چندين پرسش مطرح است . نخست آن كه نام اصلى اين كتاب چيست ؟ مع الاسف هيچ نامى براى اين كتاب در مقدمه و متن آن نيامده است . بلكه از ناحيه مترجم و سپس مؤلف بيشتر توضيح متن آمده است . در اين باره كه اين كتاب كدام يك از كتابهاى اوست كه اكنون در اختيار نداريم ، دشوار بتوان سخن گفت . براى نمونه كتاب كفايت در امامت يا چيزى شبيه آن كه تنها يك احتمال بدون دليل خواهد بود . مؤلف ، اين كتاب را به عربى نوشته بوده و همان گونه كه خواهيم ديد ، در ميان قرن نهم به فارسى درآمده است . افندى مى گويد كه نسخه اى از كتابى در باره امامت را به عربى در خزانه اردبيل ديده است . آن زمان نسخه اسرار الامامه نزد وى نبوده تا با آن مقايسه كند ، به همين دليل مى گويد كه اين رساله شبيه به اسرار الامامه است . اگر واقعا آن اثر اسرار الامامه نبوده باشد ، مىتواند همين كتاب حاضر باشد . به خصوص به دليل آن كه داخل متن نام كتاب نبوده ، او هم در آنجا نامى از آن نمى برد . اما چه نامى مى توان به آن داد ؟ نامى كه بالاى صفحه اول نوشته شده است ، مناقب الطالبيين است . از اين عنوان در شرح حال او هيچ ياد نشده است . تقريبا مى توانيم يقين كنيم كه كسى صفحات نخست كتاب را كه رواياتى در فضائل اهل بيت ( ع ) بوده خوانده و از خود چنين عنوانى را به اين كتاب داده است . عنوانى كه در فهرست نسخه هاى خطى كتابخانه مسجد اعظم قم : به اين كتاب داده شده رساله در امامت است . اين عنوان صرف نظر از آن كه اين اثر كتاب است نه « رساله » چون مستقيم هم در امامت بحث نمى كند ، چندان متناسب نيست . اما اگر قرار باشد از ميان اوصافى كه مترجم در باره كتاب حاضر به كار